De vreemde stilte tussen de hoofdstukken van je leven

Door Carmen

Er bestaat een specifiek soort stilte die ontstaat wanneer iets in je leven is afgelopen, maar het nieuwe nog niet begonnen is.

Het is niet precies verdrietig. Het is ook niet rustig. Het lijkt meer op het staan in een leeg huis, nadat alle meubels zijn weggehaald en voordat je hebt bedacht hoe je de volgende woning gaat inrichten. Je weet dat de oude opstelling weg is. Je weet nog niet hoe de nieuwe eruitziet.

De meeste mensen zijn diep ongemakkelijk in deze fase, en ze haasten er doorheen.

Ik denk dat dat een gemiste kans is.

Het hoofdstuk waar niemand over schrijft

Kijk je naar hoe we over verandering praten, dan hebben we veel woorden voor beginnen en eindigen. We vieren diploma-uitreikingen, breakups, nieuwe banen, verhuizingen, verliezen, bruiloften. Er zijn rituelen en taal voor aankomen en vertrekken.

Wat we eigenlijk niet echt hebben is een naam voor het midden.

De weken nadat je je baan hebt opgezegd en voordat de volgende begint. De maanden nadat een lange relatie is geëindigd en voor je klaar bent voor iets nieuws. Het vreemde seizoen na een groot project, wanneer je niet weet waar je aan moet beginnen. De tijd na een verlies, wanneer het leven doorgaat maar jij er nog niet helemaal in zit.

We noemen deze periodes vaak “tussenin”, alsof ze niet echt bij het leven horen. Alsof het enkel een gat is dat je zo snel mogelijk moet oversteken.

Maar het echte werk gebeurt juist in dat gat

Wat ik ben gaan geloven is dit. Het tussenin is niet het lege deel van het verhaal. Het is waar het volgende hoofdstuk eigenlijk geschreven wordt, alleen heel stil en grotendeels onder het oppervlak van je bewustzijn.

Denk aan een boom in de late winter. Het lijkt of er niets gebeurt. De takken zijn kaal, de grond is koud, er is geen zichtbare beweging. Maar onder de grond wordt het wortelstelsel dieper. Het sap verschuift. De boom maakt zich klaar om iets te worden wat hij nog niet kan laten zien.

Hetzelfde geldt als jouw leven tussen twee hoofdstukken in zit. Je verspilt geen tijd. Je bent aan het composteren. Je laat het oude verhaal afbreken tot iets dat het volgende kan voeden.

Dat is niet makkelijk om te verdragen. Onze cultuur beloont beweging, output, volgende stappen, nieuwe beginnen. Ze heeft weinig geduld voor “ik word iets, maar ik weet nog niet wat.”

Waarom het zo verwarrend voelt

Een deel van wat het tussenin zo zwaar maakt, is dat de gebruikelijke markeringen van wie je bent niet meer werken.

Als je je identificeerde met je werk en het werk is weg, wie ben je dan? Als je iemands partner was en niet meer, wat is dan je rol? Als je degene was die voor een ouder zorgde, of een klein kind opvoedde, of een bedrijf opbouwde, en dat hoofdstuk is afgesloten, dan valt er veel van de stellage van je identiteit tegelijk weg.

Dit is waar veel mensen in paniek raken. Ze proberen de stellage snel weer op te bouwen, vaak met elk materiaal dat ze kunnen grijpen. Een rebound. Een nieuwe baan die op de oude lijkt. Een project dat ze aannemen om maar iets om handen te hebben.

Deze gehaaste keuzes houden zelden stand. Omdat ze niet vanuit een heldere plek genomen zijn. Ze zijn genomen vanuit het ongemak van niet weten.

Het stillere alternatief

Er is een andere manier om in deze ruimte te zijn, die in het begin lastiger is maar op de lange termijn veel vriendelijker. En dat is de stilte even echt stil laten zijn.

Niet voor altijd. Niet als excuus om actie uit de weg te gaan. Gewoon lang genoeg dat je begint te horen wat je eigen leven je probeert te vertellen, zonder de ruis van het oude hoofdstuk en de druk van het volgende.

In de praktijk kan dat eruitzien als:

• Wandelen zonder podcast in je oren
• Nee zeggen tegen dingen waar je normaal automatisch ja op zou zeggen
• Je agenda echt lege ruimte geven
• Geen antwoord forceren als iemand vraagt “dus wat nu?”

“Ik weet het nog niet” is een volledige zin. Het is ook vaak het meest eerlijke dat je in dit seizoen kunt zeggen.

Wat tarot hiermee te maken heeft

Op zulke momenten grijpen mensen soms naar dingen die helpen om bij het onbekende te zijn, in plaats van het op te lossen. Voor veel mensen is tarot zo’n ding.

De kaarten gaan je niet vertellen welk hoofdstuk hierna begint. Dat kan niets met zekerheid. Wat ze wel kunnen doen is je een manier geven om te reflecteren op waar je staat, wat je uit het oude verhaal nog meedraagt en wat je in het nieuwe wil meenemen.

Een paar minuten met beelden die iets zeggen over eindes, over loslaten, over de ruimtes tussenin. Het kan iets doen bedaren. Het kan een vorm geven aan een gevoel dat tot nu toe rondzweefde zonder vorm.

Wat ik je wil meegeven

Zit je nu zelf in zo’n tussenfase, dan wil ik je dit meegeven.

Je loopt niet achter. Je verspilt geen tijd. Je doet het niet verkeerd omdat je nog niet kunt zien wat er komt. Je bevindt je in een stil, belangrijk deel van een veel langer verhaal, en de stilte is niet leeg. Ze denkt.

Laat haar even denken. Het volgende hoofdstuk begint wanneer het zover is.

Voelt het wachten zwaar, dan kan een reading een zachte manier zijn om er bij te zitten. Niet om te versnellen. Gewoon om iets te hebben om naar te kijken terwijl de stilte haar werk doet.