Opnieuw leren vertrouwen op je gevoel

Door Leila

Er was een tijd waarin ik geen enkele beslissing meer durfde te nemen zonder eerst minstens drie mensen om hun mening te vragen. Wat ik aan moest naar een sollicitatiegesprek. Of ik wel of niet naar dat feestje moest gaan. Zelfs of ik een bericht meteen moest beantwoorden of beter even kon wachten. Alles ging langs de goedkeuring van anderen.

Het sloop er langzaam in. Op een dag vraag je een vriendin om advies omdat de situatie er echt om vraagt. De volgende dag stuur je een berichtje naar de groepsapp over iets waar je het antwoord allang van weet. En voor je het doorhebt, is het vragen aan anderen de standaard geworden. De gewoonte om bij jezelf te rade te gaan verdwijnt geruisloos naar de achtergrond.

Toen ik het patroon eindelijk herkende, schaamde ik me. Ik ben een volwassen vrouw. Waarom kon ik niet gewoon op mezelf vertrouwen?

Het stille verlies

Terugkijkend denk ik dat het begon met een paar momenten waarop ik mijn gevoel volgde en het anders uitpakte dan ik hoopte. Niets dramatisch, gewoon het soort tegenslagen dat iedereen meemaakt. Een relatie die niet werd wat ik verwachtte. Een carrierestap die goed voelde maar nergens toe leidde. Kleine teleurstellingen die zich opstapelden tot een stil geloof dat mijn eigen oordeel niet betrouwbaar was.

Dus begon ik een vangnet te bouwen van andermans meningen. Als genoeg mensen het met een keuze eens waren, voelde het minder riskant. En als het misging, kon ik mezelf tenminste voorhouden dat ik had gedaan wat iedereen het beste vond.

Het probleem is dat deze manier van leven je langzaam losmaakt van iets essentieels. Je hoort je eigen stem niet meer. Niet omdat die verdwijnt, maar omdat je jezelf hebt aangeleerd om die te negeren. En na een tijdje begint de stilte op de plek waar je intuïtie zat gewoon te voelen.

Wat intuïtie eigenlijk is

Ik denk dat we intuïtie soms verkeerd begrijpen. Mensen praten erover alsof het een mystieke kracht is die alleen bij uitverkorenen fluistert. Maar uit alles wat ik heb waargenomen, is het veel alledaagser dan dat. Het is de optelsom van alles wat je hebt meegemaakt, alles wat je hebt gevoeld, alles wat je stilletjes hebt opgemerkt over de wereld en over jezelf.

Je onderbuikgevoel is niet willekeurig. Het is het deel van je dat informatie verwerkt onder de oppervlakte van je bewuste denken. Het herkent patronen waar je analytische brein nog niet aan toe is gekomen. Het weet dingen voordat je kunt uitleggen waarom.

Denk aan een keer dat je iemand ontmoette en meteen iets ongemakkelijks voelde, terwijl die persoon verder prima leek. Of een moment waarop je je aangetrokken voelde tot een bepaalde richting, ook al was er geen logische verklaring. Die signalen komen ergens vandaan. Het zijn je lichaam en je diepere bewustzijn die samenwerken en proberen je aandacht te trekken.

Het lastige is dat we in een cultuur leven die dat soort weten niet altijd waardeert. We leren om te onderbouwen, te rationaliseren, onze redenering stap voor stap uit te leggen. En als je niet kunt wijzen op een spreadsheet of een vijfpuntenargument voor waarom iets goed voelt, is het makkelijk om dat gevoel helemaal weg te wuiven.

Waar tarot dit verhaal binnenkomt

Ik kwam bij tarot terecht op het moment dat ik het meest van mezelf was afgesneden. Een vriendin had het terloops genoemd, en iets in mij reageerde, al had ik je op dat moment niet kunnen vertellen waarom.

Wat ik vond was niet wat ik verwachtte. Niemand vertelde me wat ik moest doen. Niemand voorspelde mijn toekomst of overhandigde me een stappenplan. Wat er wel gebeurde, was dat het zitten met de kaarten een soort pauze creëerde. Een ruimte waarin het lawaai van andermans meningen wegviel, en ik voor het eerst in maanden alleen met mijn eigen gedachten zat.

De afbeeldingen op de kaarten werken op een manier die moeilijk te beschrijven is als je het niet hebt ervaren. Ze geven geen instructies. Ze stellen vragen. Ze spiegelen thema’s terug en laten je ermee zitten. Kaarten als De Hogepriesteres of De Kluizenaar vertellen je niet hoe je innerlijke wereld eruitziet. Ze nodigen je uit om zelf te kijken.

Die uitnodiging was precies wat ik nodig had. Geen antwoorden van buitenaf, maar toestemming om weer naar binnen te kijken.

Het langzame werk van vertrouwen opbouwen

De verbinding met je eigen intuïtie herstellen is niet iets dat in een middag gebeurt. Bij mij in ieder geval niet. Het was meer als leren om een geluid te horen dat je jarenlang had weggefilterd. In het begin weet je niet zeker of je het echt hoort of dat je het je verbeeldt. Dan wordt het signaal langzaam duidelijker.

Ik begon klein. Kleine beslissingen nemen zonder het aan iemand te vragen. Wat ik wilde eten. Welke route ik nam tijdens een wandeling. Of ik ja of nee zei tegen een uitnodiging op basis van hoe ik me werkelijk voelde, niet op basis van wat ik dacht te moeten willen. Dit klinkt allemaal onbelangrijk, en dat is het ook. Maar dat is precies het punt. Je bouwt vertrouwen op in kleine, onschuldige momenten, zodat het er is wanneer de grotere momenten komen.

Wat me opviel is dat intuïtie zelden dramatisch aanvoelt. Het is bijna nooit een bliksemflits of een stem die vanuit de hemel spreekt. Vaker is het een rustig neigen. Een zacht trekken in een bepaalde richting. Soms is het gewoon je lichaam dat ontspant als je eindelijk de beslissing neemt die je altijd al ging nemen. Het gaat erom dat je stil genoeg bent om het op te merken.

Waarom we ons weten uitbesteden

Ik heb veel nagedacht over waarom zoveel mensen hier moeite mee hebben. Ik denk niet dat het een persoonlijk falen is. Ik denk dat het een natuurlijke reactie is op een wereld die overweldigend is in haar opties en meningen. Sociale media alleen al geven je op elk willekeurig moment toegang tot duizenden perspectieven op elk denkbaar onderwerp. Dat is veel ruis om doorheen te filteren.

En dan is er nog de angstfactor. Op jezelf vertrouwen betekent verantwoordelijkheid nemen voor de uitkomst. Als je andermans advies opvolgt en het gaat mis, is er een buffer. Als je je eigen gevoel volgt en het pakt niet uit zoals je hoopte, zit je daar zelf mee. Het vergt een bepaald soort moed om op je eigen voorwaarden ongelijk te hebben.

Maar dit is wat ik ben gaan geloven. Zelfs wanneer je intuïtie je ergens brengt waar je niet had verwacht, zelfs wanneer de uitkomst niet is wat je hoopte, hebben die ervaringen een andere kwaliteit. Ze voelen als de jouwe. Ze dragen een soort integriteit die geleende beslissingen nooit hebben. En vaker wel dan niet leren zelfs de omwegen je iets dat je nodig had.

De kaarten als spiegel, niet als routekaart

Ik zit nog steeds regelmatig met de tarot. Niet omdat ik het nodig heb om beslissingen te nemen, maar omdat het me helpt om verbonden te blijven met de gewoonte van naar mezelf luisteren. Elke keer dat ik een kaart trek, zoek ik niet naar sturing van buitenaf. Ik check in bij mezelf. Ik vraag mezelf wat ik al weet, maar misschien niet oplet.

Dat is het deel van tarot dat ik wou dat meer mensen begrepen. Het gaat niet om voorspellen wat er gaat gebeuren. Het gaat om het creeren van een moment van eerlijke reflectie in een wereld die zelden genoeg vertraagt om dat mogelijk te maken. De kaarten zijn een spiegel. Wat je erin ziet, zegt meer over waar je bent dan over waar je naartoe gaat.

En misschien is dat genoeg. Misschien is het meest radicale dat we kunnen doen in een wereld vol adviezen, meningen en lawaai, gewoon stilzitten bij onszelf en vragen: wat voel ik hier eigenlijk bij?

Ik ken jouw antwoord niet. Maar ik durf te wedden dat jij het wel weet.